ondernemen

e werkt hard. Je levert goede projecten af. Maar als je aan het einde van het jaar terugkijkt, zie je geen lijn. Geen opbouw. Gewoon een stapel opdrachten die je hebt gedaan. Herkenbaar? Dan ontbreekt er waarschijnlijk één ding en het heeft niets te maken met je kwaliteit als ontwerper.

Het gevoel dat je bedrijf bestaat uit losse stukjes heeft één oorzaak: geen plan.

Niet een businessplan van twintig pagina’s, dat bedoel ik niet. Maar een richting. Een antwoord op de vraag: waar wil ik over twee jaar staan met mijn bedrijf?

Als dat antwoord er niet is, wordt alles reactief. Je neemt aan wat binnenkomt. Je zegt ja tegen opdrachten die je agenda vullen maar je bedrijf geen stap verder brengen. Je post op Instagram als je er zin in hebt. Je verhoogt je tarief als je het niet meer kunt uitstellen. En dat voelt druk. Het voelt zelfs productief. Maar het is geen bouwen, dat is overleven.

Het verschil tussen een bedrijf dat als een geheel voelt en een bedrijf dat als losse opdrachten voelt, zit niet in hoeveel je doet. Het zit in of wat je doet ergens naartoe leidt. Een ontwerper met een plan kiest opdrachten die passen bij waar ze naartoe wil. Ze bouwt een aanbod dat logisch op zichzelf staat. Ze trekt klanten aan die bij haar richting passen. Elke actie (hoe klein ook) draagt bij aan iets groters.

Een ontwerper zonder plan reageert. Op aanvragen, op kansen, op wat de markt vraagt. Niet omdat ze niet slim is, maar omdat ze nooit de tijd heeft genomen om te beslissen wat ze eigenlijk wil.

Wat wil jij bereiken als ontwerper?

Ik zie dit keer op keer terug. Ontwerpers die jaren bezig zijn, die goed werk leveren, maar die geen idee hebben waar hun bedrijf over vijf jaar staat. En dat is niet omdat ze geen ambities hebben, het is omdat ze nooit hebben stilgestaan bij de vraag.

Wat wil ik eigenlijk?

Die vraag klinkt simpel. Maar voor veel ontwerpers is het antwoord er gewoon niet. Ze zijn zo druk met het uitvoeren van opdrachten dat er geen ruimte is om na te denken over de richting.

En dat is precies de valkuil. Want zonder richting blijft alles wat je doet los van elkaar staan. Je bouwt geen bedrijf, je verzamelt opdrachten.

Het moment waarop ik dat inzag in mijn eigen studio, veranderde alles. Niet omdat ik ineens een perfect plan had, maar omdat ik een richting had. Een antwoord op de vraag waar ik naartoe wilde. En vanuit die richting begonnen keuzes makkelijker te worden, wat ik aannam, wat ik losliet, wat ik ging bouwen.

Hoe begin je dan met dat plan?

Niet door een week vrij te nemen en een strategiesessie van twee dagen te doen. Maar door één vraag eerlijk te beantwoorden: Als mijn bedrijf over twee jaar precies goed voelt, wat is er dan anders dan nu?

Schrijf het op. Niet perfect, wel eerlijk. Want dat antwoord is het begin van je richting. En met een richting worden losse opdrachten ineens stappen in plaats van ruis.

Acht jaar lang werkte ik voor een opdrachtgever voor een tarief dat veel te laag was. Niet omdat ik het niet wist; maar omdat ik te bang was om te stoppen. Dit is wat me dat heeft gekost, en wat ik ervan leerde.

Het begon onschuldig. Een nieuwe opdrachtgever, een tarief van €15 per uur. Ik was nog aan het opbouwen, dus het voelde acceptabel. Tijdelijk, zei ik tegen mezelf. Maar tijdelijk werd een jaar. En een jaar werd acht jaar. In die tijd ging mijn tarief van €15 naar €35. Dat klinkt als groei. maar voor de markt waar ik in zat, was €35 nog steeds veel te weinig. Ik wist het. Ik voelde het. Maar ik deed er niets mee. Tegelijkertijd werkte ik voor andere klanten met een uurtarief van €100 per uur.

Want elke keer dat ik erover nadacht om te stoppen, kwam die ene gedachte: wat als er niets voor in de plaats komt? Ik had die opdracht als een soort veiligheidsnet; voorspelbaar, vertrouwd, altijd daar. Ook al kostte het me meer dan het opleverde. En dat is precies het probleem met opdrachten die je te lang aanhoudt. Ze voelen veilig. Maar ondertussen blokkeren ze de ruimte voor iets beters, beter betaald, leuker werk, klanten die écht bij je passen.

Want wat ik toen niet doorhad: zolang mijn agenda gevuld werd door die ene opdrachtgever, had ik geen tijd, geen energie en geen mentale ruimte om op zoek te gaan naar iets anders. De angst voor het lege gat hield me precies op de plek waar ik niet wilde zijn.

Ik ben een wat als denker. Als het over mezelf gaat ben ik een zware denker. Ik denk na aan alle gevolgen die er kunnen zijn. Er zijn ook lichte mensen, dat kan ik soms ook zijn. Fladderen en gewoon doen. Maar in deze situatie was ik een zware denker. Dit voorbeeld van licht en zwaar denken heb ik geleerd uit het boek De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan, één van mijn lievelingsboeken.

De opdracht eindigde en wat er daarna gebeurde, was precies het tegenovergestelde van waar ik bang voor was. Omdat er ruimte ontstond (in mijn agenda, in mijn hoofd, in mijn energie) kon ik voor het eerst echt op zoek gaan naar de opdrachtgevers die ik wél wilde. Betere klanten, leukere opdrachten, eerlijke tarieven. Ze kwamen niet vanzelf, maar ik had nu de ruimte om ze te vinden.

Dat is de les die ik sindsdien keer op keer terugzie bij ontwerpers die vastzitten. Niet dat ze slecht zijn in hun vak, of dat er geen betere klanten bestaan. Maar dat de verkeerde opdracht alle ruimte inneemt voor de goede.

Angst voor het lege gat is begrijpelijk. Maar dat gat is geen gevaar, het is de ruimte die je nodig hebt om verder te komen.

Als jij nu ook zo’n opdracht hebt, eentje waarvan je eigenlijk al weet dat het niet meer klopt, maar waar je uit gewoonte of angst aan vasthoudt, dan wil ik je één vraag meegeven: Wat kost het je om te blijven? Niet alleen in geld, maar in tijd, energie en de opdrachten die je er niet door kunt aannemen.

Soms is loslaten niet het riskante. Soms is vasthouden dat.

Keuzes maken zijn spannend, omdat je nooit weet wat er daarna volgt.

Je hebt het druk. Volle agenda, veel werk, weinig tijd. En toch, als je eerlijk bent, weet je dat druk zijn niet hetzelfde is als groeien. Maar wat is het verschil dan precies en hoe weet je aan welke kant je staat?

Druk zijn en groeien voelen van binnen hetzelfde. Allebei vermoeiend, allebei intensief, allebei met het gevoel dat je hard werkt. Maar ze leiden naar compleet verschillende plekken. Hier is hoe je het verschil herkent.

Druk zijn ziet er zo uit: Je reageert. Er komt een opdracht binnen en je zegt ja. Je agenda vult zich op basis van wat klanten vragen, niet op basis van waar jij naartoe wil. Aan het einde van de week heb je veel gedaan, maar je bent niet dichter bij het bedrijf dat je wil bouwen.

Groeien ziet er zo uit: Je stuurt. Je kiest welke opdrachten je aanneemt. Je investeert tijd in dingen die op de lange termijn iets opleveren, zoals je content, positionering, je aanbod. Je agenda is misschien net zo vol, maar elke week breng je je bedrijf een stap verder. Hulp inschakelen als het nodig is, zodat je agenda leger wordt en de ander taken voor je uitvoert.

Het verschil zit niet in hoeveel je werkt. Het zit in of je werk je ergens brengt. En dat is precies waarom een volle agenda zo misleidend is. Het voelt als bewijs dat het goed gaat. Maar een volle agenda is geen groei, het is jezelf bezig houden.

Zo ging ik van druk zijn naar groeien

Ik heb dit jaren gedaan. Elke euro die ik verdiende was gekoppeld aan een uur van mijn tijd. Meer omzet betekende meer uren. En een tijdje lukte dat ook, de agenda zat vol, het geld kwam binnen. Maar op een gegeven moment is je tijd op. Er zit een plafond aan wat je kunt doen. Ik merkte dat de creativiteit wegviel, dat ik vermoeid raakte. Juist in het werk waar ik altijd zo blij van werd.

Na een jaar of vijf begon het te dagen. Ik was druk, maar ik groeide niet. Ik vulde mijn agenda, maar ik bouwde niets op. En dat inzicht (hoe simpel het ook klinkt) veranderde de manier waarop ik naar mijn bedrijf keek..

En mijn prijzen verhogen was één ding, maar was niet hetgene wat het zou oplossen. Ik had aardig wat te veranderen.

Zo besloot ik van 5 dagen naar maximaal 4 dagen werken te gaan. Tijdens een workation kwam ik er zelfs achter dat ik de taken in 3 dagen kon uitvoeren. Ik had standaard taken op standaard dagen. Denk aan elke ochtend een half uur acquisitie, een uur admin per week, op maandag uitvoerend werk voor opdrachtgevers en op woensdagmiddag coachees begeleiden.

De grootste en spannendste stap die ik maakte was het inschakelen van hulp. Ik was niet vies van een beetje uitbesteden, alles omtreft Belastingdienst werd al door een pro gedaan, ik schakelde elk half jaar een fotograaf in voor foto’s. Maar ik besloot nu twee andere dingen uit te besteden, waar ik minder tijd aan wou besteden:

• Zo nam ik iemand aan voor de backoffice. Contact met klanten, afspraken inplannnen. Dat kon iemand anders veel beter
• En ik huur iemand in die mijn social media content beheert. Zij is er 100 keer beter in dan ik en het zorgt er voor dat ik die tijd kan besteden aan de dingen waar ik goed in bed
• Ik begon ook met automatiseren. Dat betekende in mijn geval meer dan alleen een funnel. Denk aan een CRM systeem waar ik met al mijn klanten werk, standaard berichtjes die ik alleen hoef te kopiëren en plakken en een plek waar je alles over mijn bedrijf terug vindt

Hoe maak je de switch van druk naar groei?

Het begint bij één vraag die je jezelf elke week stelt: brengt wat ik vandaag doe mij dichter bij het bedrijf dat ik wil hebben of vult het alleen mijn agenda?

Dat is geen grote strategische sessie. Het is een kleine, eerlijke check. En als het antwoord te vaak ‘nee’ is, is dat niet een reden om harder te werken. Het is een reden om anders te kiezen.”

Hoe dat kiezen er uit ziet is voor iedereen anders. Maar het is aan jou om een keuze te maken die het voor jou in beweging zet. Dat je stopt met rondjes draaien en begint met bouwen aan bedrijf dat op jouw voorwaarden werkt.

Op 26 augustus geef ik hierover een gratis masterclass voor jou als grafisch ontwerper. Onderdeel van mijn maandelijkse serie masterclasses die jou als ontwerper verder helpen.

Wat als je morgen wakker wordt en je weet precies voor wie je werkt, wat je aanbiedt en wat je vraagt? Geen twijfel, geen keuzestress, geen opdrachten die je energie kosten. Gewoon helderheid. Klinkt misschien ver weg. maar ik zie het gebeuren bij ontwerpers die één beslissing nemen: de beslissing om duidelijke keuzes te maken.

Veel ontwerpers denken dat kiezen betekent dat je iets verliest. Minder kansen, minder klanten, minder omzet. Maar het tegenovergestelde is waar.

Wat er écht verandert als je duidelijke keuzes maakt:

#1: Je trekt de juiste mensen aan.

Als je helder bent over wie je bent en voor wie je werkt, hoef je niet meer te overtuigen. De juiste klanten herkennen zichzelf in wat je zegt en komen naar jou toe.

Zo ook één van mijn coachees: Ze werkte als ontwerper voor van alles en iedereen. Goed werk, tevreden klanten, maar weinig richting. Ze voelde zich ‘maar een vormgever’, zoals ze het zelf zei. Niet trots, niet onderscheidend, gewoon druk. Tijdens onze samenwerking nam ze één beslissing: ze koos een niche. Duidelijk, concreet, zonder mitsen en maren. Het resultaat? In no time 25 kennismakingsgesprekken. Niet omdat ze harder werkte of meer adverteerde, maar omdat ze eindelijk helder was over wie ze is en voor wie ze werkt. En naast die gesprekken iets wat misschien nog wel waardevoller is: ze voelt zich voor het eerst in jaren retetrots op zichzelf en haar bedrijf. Ze durft uit te spreken wat ze doet. Ze loopt over van ideeën. Ze investeert in zichzelf.

Dat is wat er verandert als je duidelijke keuzes maakt.

#2: Je werk geeft weer energie.

Opdrachten die bij je passen voelen anders dan opdrachten die je aanneemt omdat je agenda anders leeg staat. Je merkt het in hoe je ’s ochtends aan je werk begint.

#3: Je prijs voelt logisch.

Als je weet wat je waard bent en voor wie je het doet, verdwijnt de twijfel over je tarief. Je vraagt wat je vraagt omdat het klopt, niet omdat je hoopt dat de klant het accepteert.

#4: Je bedrijf voelt als een geheel.

Geen losse opdrachten meer die alle kanten op gaan. Alles stroomt in dezelfde richting: je content, je klanten, je aanbod.

Kiezen voelt eng omdat je bang bent iets te missen. Maar de ontwerpers die ik zie groeien (in omzet, in plezier, in trots) zijn niet degenen die het meeste aanbieden. Het zijn degenen die het duidelijkst zijn.

De vraag is niet: wat als ik te veel uitsluit? De vraag is: wat kost het me als ik blijf doen wat ik nu doe?

Je krijgt een aanvraag. De klant is enthousiast, wil écht met jou werken, ziet jou als de perfecte match. En ergens voel je al dat het niet helemaal klopt. Het is niet jouw type opdracht, niet jouw type klant. Maar je zegt ja. Omdat het fijn voelt om gevraagd te worden. Omdat je niet wil teleurstellen. Omdat je denkt: ach, het valt vast mee.

Het valt niet mee.

Been there, done that

Ik heb dit zelf ook gedaan. Een klant vroeg me voor een uitgebreid brandingtraject voor een commercieel bedrijf, helemaal niet mijn ding. Maar ze wou zo graag met mij samenwerken. Ze was enthousiast over mijn portfolio, had mijn podcast gebinged. En eerlijk gezegd streelde dat mijn ego. Dus ik zei ja.

Het werd een energievreter van jewelste. We zijn on good terms uit elkaar gegaan, maar prettig was het niet. En achteraf had ik het gewoon moeten weten, de signalen waren er al bij de eerste aanvraag.

De angst

Ja zeggen uit gewoonte of angst is een van de meest onderschatte redenen waarom ontwerpers blijven hangen bij klanten die hen niet verder brengen. En het gebeurt op meer manieren dan je denkt.

Soms is het angst voor een gat in je agenda; een stille week voelt als gevaar, dus je accepteert de eerste opdracht die binnenkomt.

Soms is het loyaliteit; een klant werkt al jaren met je samen, je wil ze niet kwijt, ook al weet je dat de samenwerking je niet meer energie geeft dan het kost.

En soms (zoals mijn voorbeeld) is het je ego. Het is fijn om gevraagd te worden. Om te horen dat iemand écht met jou wil werken. Dat gevoel is verleidelijk, ook als de opdracht zelf niet bij je past.

Het probleem is niet dat je ja zegt. Het probleem is dat elke ja ook een nee is. Tegen de opdrachten en klanten waar je wél naartoe wil bewegen. Je agenda raakt vol met werk dat je energie kost, en de ruimte voor de klanten die je écht wil ontbreekt.

Hoe doorbreek je dat patroon?

Het begint bij eerlijkheid. Bij jezelf, voor je antwoord geeft. Niet: kan ik dit? Maar: wil ik dit? Past deze klant bij waar ik naartoe wil met mijn bedrijf?

Een praktische vraag die ik mijn coachees meegeef: ‘Als je agenda al vol zou zitten met droomklanten, zou je dan nog ja zeggen tegen deze aanvraag?’ Als het antwoord nee is, weet je genoeg.

Nee zeggen voelt eng, zeker als je het niet gewend bent. Maar elke nee tegen de verkeerde klant is een ja tegen de ruimte die je nodig hebt om de goede klant te vinden.

Masterclass: De klanten die je hebt vs de klanten je wil.

Over twee weken geef ik een gratis masterclass over precies dit onderwerp. Wil je daarbij zijn? Klik dan hier om je aan te melden.

Ik adviseer ontwerpers om te kiezen. Om te nichen, om niet alles voor iedereen te willen zijn. En toch ontwerp ik zelf nog steeds. Klinkt tegenstrijdig, maar dat is het niet. In deze blog leg ik uit waarom.

Voor als je liever luistert, dan leest 😉

Toen ik De Ontwerpclub opbouwde, had ik een keuze te maken. Volledig stoppen met ontwerpen, of het een plek geven in mijn bedrijf op mijn eigen voorwaarden.

Ik koos voor het tweede, heel bewust en tegen mijn eigen advies in.

Niet omdat ik niet kon loslaten, maar omdat ik merkte dat ontwerpen een ander deel van mijn brein activeert dan coachen. Het houdt me scherp, het geeft me energie op een andere manier.

Maar hoe dan?

Maar ik heb het wel ingericht zoals ik mijn coachees adviseer. Tachtig procent van mijn focus gaat naar coachen. De resterende twintig procent gaat naar één ontwerptraject. Zo houd ik feeling met het vak én met de markt. Ok zie wat er speelt, wat klanten vragen, hoe het werkveld beweegt. En dat maakt me voor jou een betere coach.

Maar waarom vertel ik je dit?

Omdat ik zie dat veel ontwerpers worstelen met precies deze vraag. Ze willen groeien, maar ze willen ook niet volledig loslaten wat ze hebben opgebouwd. En dan ontstaat er een soort halverwege-situatie; te veel verschillende dingen, te weinig focus, en het gevoel dat ze nooit écht ergens in uitblinken.

Het antwoord is niet: stop met alles wat je leuk vindt. Het antwoord is: richt het in op jouw voorwaarden. Zoals ik heb gedaan.

Dat betekent concreet: kies één hoofdrichting waar tachtig procent van je energie naartoe gaat. Als je daarnaast nog iets anders wil doen (fotograferen,illustreren, lesgeven) prima. Maar geef het een duidelijke plek, een duidelijke grens, en zorg dat het je hoofddoel versterkt in plaats van saboteert.

Je agenda zit vol. Je werkt hard, je levert goed werk, je klanten zijn tevreden. En toch, als je aan het einde van het jaar terugkijkt, staat je omzet op precies hetzelfde punt als vorig jaar. Misschien zelfs het jaar daarvoor. Dat is geen toeval. En het is ook niet omdat je te weinig je best doet. In dit artikel leg ik uit waarom een volle agenda en een groeiend bedrijf twee compleet verschillende dingen zijn en wat er écht moet veranderen.

Zo deed ik het

Ik heb dit zelf ook jarenlang gedaan. Elke euro die ik verdiende, was direct gekoppeld aan een uur van mijn tijd. Meer omzet? Meer uren werken. En een tijdje lukte dat ook. De agenda zat vol en het geld kwam binnen.

Maar op een gegeven moment is je tijd gewoon op. Er zit een plafond aan hoeveel uur je kunt werken. En ik merkte dat ik oververmoeid raakte en dat de creativiteit wegviel. Terwijl dat juist het deel van mijn werk was waar ik het voor deed.

Na een jaar of vijf begon het te dagen. En ik denk dat ik nog een half jaar nodig had om er echt iets mee te doen. Dat was het moment dat ik stopte met interimmen. Niet omdat het slecht ging, maar omdat ik doorhad dat ik op die manier nooit een bedrijf zou bouwen, alleen maar mezelf zou blijven verhuren.

De overtuiging

Maar voordat ik die patronen benoem, wil ik eerst iets zeggen over de overtuiging die eronder zit. Want de meeste ontwerpers geloven (bewust of niet) dat goed geld verdienen betekent dat je veel moet werken. Dat omzet een directe ruil is voor tijd en energie.

Het is bijna logisch. Het is wat je hebt meegekregen, het is hoe de meeste mensen om je heen werken. Maar het is precies die overtuiging die maakt dat de volgende vier patronen zo lang onzichtbaar blijven.

Patroon 1: je verdient per uur, niet per resultaat.

Zolang je tijd verkoopt, is je omzet geplafonneerd. Je kunt jezelf geen opslag geven zonder meer te werken. De enige uitweg is loskomen van het uurtje-factuurtje model.

Patroon 2: je hebt geen aanbod, je hebt een dienst.

Er is een verschil. Een dienst is wat jij doet. Een aanbod is wat de klant krijgt, een concreet resultaat, een duidelijke waarde. Ontwerpers die groeien, verkopen het tweede.

Patroon drie: je trekt te veel verschillende klanten aan.

Als iedereen je klant kan zijn, ben je voor niemand de voor de hand liggende keuze. Een volle agenda met wisselende opdrachten voelt als succes, maar het houdt je klein.

Patroon vier: je denkt als ontwerper, niet als ondernemer.

Een ontwerper lost het volgende project op. Een ondernemer bouwt iets dat ook morgen waarde heeft. Dat is geen kwestie van talent, het is een kwestie van perspectief.

Zo deed zij het

Ik wil je een verhaal vertellen van een van mijn coachees. Ze had een drukke studio, veel klanten, veel uren. Op papier ging het goed. Maar ze merkte dat ze haar plafond had bereikt. Ze factureerde bijna alles op uurbasis, en als ze die uren niet draaide, kwam er ook geen geld binnen. Vakantie? Ziek zijn? Een rustige week? Direct voelbaar in haar omzet.

Ze had niet een probleem met haar kwaliteit, of met het vinden van klanten. Ze had een probleem met hoe ze haar werk had ingepakt.

Wat er veranderde: ze stapte over van uurtjes naar abonnementen. Vaste maandelijkse inkomsten, ongeacht hoeveel uur ze er precies in stak. En ze begon na te denken over wie ze kon inschakelen om taken over te nemen, zodat haar groei niet langer begrensd werd door haar eigen tijd.

Dat zijn geen ingewikkelde oplossingen. Maar ze vroegen wel om een andere manier van kijken naar haar bedrijf.

En dat is precies het punt. Groeien als ontwerper betekent niet harder werken. Het betekent slimmer inrichten. Je tijd loskoppelen van je omzet. En bouwen aan een bedrijf dat ook doorloopt als jij even niet aan het werk bent.

Als dit herkenbaar is; de volle agenda, het plafond, het gevoel dat je hard werkt maar niet echt vooruitkomt, dan ben je bij de Ontwerpclub op de goede plek.